Абдул-Меджыд I

	; Абдул-Меджыд I; عبد المجيد اول‎ - Abd ül-Mecîd-i evvel;
	Партрэт султана Абдул-Меджыда I
	; ;
; ;	31-ы Асманскі султан;
; 1839—1861;
Папярэднік:;	; Махмуд II;
Пераемнік:;	; Абдул-Азіз I;
	;
Дзейнасць:;	; кіраўнік;
Веравызнанне:;	; іслам;
Нараджэнне:;	; 23 красавіка 1823(1823-04-23); Канстанцінопаль, Асманская імперыя;
Смерць:;	; 25 чэрвеня 1861(1861-06-25) (38 гадоў); Канстанцінопаль, Асманская імперыя;
Пахаванне:;	Стамбул;
Дынастыя:;	; Дынастыя Асманаў;
Бацька:;	; Махмуд II;
Маці:;	; Безміялем Султан;
Жонка:;	; Şevkefza Sultan[d], Tirimüjgan Sultan[d], Yıldız Hanım Efendi[d], Gülcemal Sultan[d], Şayeste Hanım[d], Verdicenan Kadınefendi[d], Rahime Perestu[d], Gülüstü[d], Düzd-i Dil Kadın Efendi[d], Bezmara Hanım[d], Mehtab Kadın Efendi[d], Nükhetsezâ Hanım[d], Navek-i Visal Hanım Efendi[d], Zeynifelek Hanım[d], Ceylanyar Hanım[d], Nergizev Hanım[d], Nalandil Hanım[d] і Nesrin Hanım[d];
Дзеці:;	; Мехмед V, Абдул-Хамід II, Мехмед VI, Мурад V[d], Мехмед Буранеддзін Эфэндзі[d], Ахмед Кемаледдзін[d], Наіле Султан[d], Cemile Sultan[d], Seniha Sultan[d], Mediha Sultan[d], Refia Sultan[d], Fatma Sultan[d], Münire Sultan[d] і Behice Sultan[d];
	;
Аўтограф:;	; ;
; Тугра:;	; ;
	;
Узнагароды:;	; ; ордэн Ганаровага легіёна ; ;
; Абдул-Меджыд I на Вікісховішчы;

Абду́л-Меджы́д I (асм. عبد المجيد اول‎ — Abd ül-Mecîd-i evvel, турэцк.: Birinci Abdülmecit) (23 красавіка 1823 — 25 чэрвеня 1861) — 31-ы султан Асманскай імперыі, кіруючы ў 1839—1861. Старэйшы сын Махмуда II, спадчыннікам яко ён стаў 2 ліпеня 1839, неўзабаве пасля паражэння турэцкай арміі ад егіпцян у Нізіба (24 чэрвеня 1839).

Змест

1 Рэформы

2 Знешняя палітыка. Крымская вайна

3 Апошнія гады

4 Зноскі

5 Крыніца

Рэформы |

З дапамогай еўрапейскіх дзяржаў уціхамірыўшы егіпецкага пашу Мухамеда Алі, Абдул-Меджыд, захоплены заходняй культурай, працягнуў рэформы (Танзімат), распачатыя бацькам. Пры ім немусульманам было дазволена служыць у арміі, былі прыняты нацыянальны гімн і сцяг, заканадаўства рэарганізавана па ўзоры французскага кодэкса Напалеона, адбыліся тэхналагічныя ўдасканаленні (з'явілася чыгунка і тэлеграф).

Па савеце Рэшыда Мустафы-пашы ён выдаў 3 лістапада 1839 года знакаміты Хат-і-шэрыф, у якім абяцаў роўнае заступніцтва ўсім асманскім падданым, адмаўляючыся ад старога султанскага права распараджацца іх жыццём і маёмасцю.

У 1840-я гады султан дапамог ірландцам грашыма і хлебам (у тым ліку супраць волі брытанскага ўрада) падчас голаду ў Ірландыі.

Знешняя палітыка. Крымская вайна |

У 1850 годзе Асманская імперыя, падтрыманая Англіяй, адмовілася выдаць дзяржаўных злачынцаў Аўстрыі і Расіі, за што ў 1852 годзе Аўстрыя выцесніла асманаў з Чарнагорыі.

У той жа час у Іерусаліме паміж праваслаўнымі і каталікамі ўзнікла спрэчка з-за святых месцаў. Імператары Мікалай I і Напалеон III умяшаліся ў спрэчку цэркваў. Нарастаючая канфрантацыя прывяла да дыпламатычнага пату і 4 кастрычніка 1853 года Турцыя, скарыстаўшыся падтрымкай Англіі і Францыі, абвясціла вайну Расіі.^[1] Так пачалася Крымская вайна. Саюзнікамі імперыі былі Англія і Францыя. Вайна скончылася некаторым паслабленнем рускіх, але ненадоўга: з пачатку 1860-х гадоў яны паступова аднаўлялі ваенны флот і крэпасці на Чорным моры, а пасля 1870 года наогул перасталі выконваць абмежаванні, накладзеныя на іх Парыжскім мірам 1856 года. Асманская імперыя ж наўзамен дастаўленых ёй вайной малаважных выгод павінна была абяцаць саюзнікам дадаць да Хат-і-Хумаюна (18 лютага 1856 г.) новыя рэформы, якія дрэнна карэлявалі з асманскім дзяржаўным ладам.

Далмабахчэ — палац, пабудаваны Абдул-Меджыдам I у 1842—53 гг.

Парыжскі мірны дагавор 30 сакавіка 1856 года, які абяцаў дзяржаве не толькі знешні, але і ўнутраны спакой, не задаволіў ні хрысціян, ні мусульман. У Босніі, Балгарыі і Албаніі адбыліся хваляванні, у Дамаску і Ліване пачалася разня хрысціян.

Апошнія гады |

У 1858 годзе было абвешчана пра банкруцтва султанскай казны, а сам Абдул-Меджыд упаў у вачах падданых. Няўдачы зламалі султана. Ён страціў цікавасць да спраў кіравання краінай, усё часцей праводзіў час у адзіноце ў палацы. Юр і п'янства падарвалі яго слабое здароўе^[2].

Султан Абдул-Меджыд сканаў ад сухот 25 чэрвеня 1861 года, пакінуўшы 8 дочак і 6 сыноў, але яго спадчыннікам па асманскіх законах стаў яго брат Абдул-Азіз.

Апошнія чатыры султаны Асманскай імперыі — Мурад V, Абдул-Гамід II, Мехмед V і Мехмед VI — былі сынамі Абдул-Меджыда I ад розных жонак.

Зноскі

↑ Трубецкой А. Крымская война. — М., 2010. — С. 162

↑ Рыжов.К.В. Энциклопедия справочник "Величайшие монархи мира".- 2007 г.

Крыніца |

Абдул-Меджид // Еврейская энциклопедия Брокгауза и Ефрона — СПб., 1908—1913.

Шаблон:Источник/ЭСБЕ

Папярэднік:
Махмуд II

Асманскі султан
1839—1861

Пераемнік:
Абдул-Азіз

Султаны Асманскай імперыі

Асман I • Архан I • Мурад I • Баязід I • Мехмед I • Мурад II • Мехмед II • Баязід II • Селім I • Сулейман I • Селім II • Мурад III • Мехмед III • Ахмед I • Мустафа I • Асман II • Мурад IV • Ібрагім I • Мехмед IV • Сулейман II • Ахмед II • Мустафа II • Ахмед III • Махмуд I • Асман III • Мустафа III • Абдул-Хамід I • Селім III • Мустафа IV • Махмуд II • Абдул-Меджыд I • Абдул-Азіз • Мурад V • Абдул-Хамід II • Мехмед V • Мехмед VI

[1] Трубецкой А. Крымская война. — М., 2010. — С. 162

[2] Рыжов.К.В. Энциклопедия справочник "Величайшие монархи мира".- 2007 г.

搜尋此網誌

Hfrxdjt

Абдул-Меджыд I

Змест

Рэформы |

Знешняя палітыка. Крымская вайна |

Апошнія гады |

Зноскі

Крыніца |

Навігацыя

Асабістыя прылады

Прасторы назваў

Варыянты

Віды

Яшчэ

Знайсці

Навігацыя

Друк/экспарт

У іншых праектах

Прылады

На іншых мовах